Ο Γλάρος βρίσκεται στα ανατολικά της Κινάρου και στα δυτικά της συστάδας Μαύρα, η οποία γειτνιάζει με τα Λέβιθα. Πρόκειται για νησίδα με εμβαδόν 1,75 τ.χλμ. και μήκος ακτογραμμής 2,201 χλμ.
Μεταξύ των νησιών του Αιγαίου που αποτελούν τις “Σποράδες” και απαριθμούνται στο έργο Historia Naturalis του Πλίνιου του Πρεσβύτερου (1ος αι. μ. Χ.) αναφέρεται μία νησίδα με την ονομασία Gyrus μετά τα Λέβιθα και πριν από την Κίναρο· αν η απαρίθμηση αυτή ακολουθεί τη γεωγραφική σειρά των νησιών, η νησίδα Gyrus θα πρέπει να ταυτιστεί με τον Γλάρο, καθώς είναι η μεγαλύτερη νησίδα μεταξύ Λεβίθων και Κινάρου.
Επίσης, κατά τα νεότερα χρόνια (15ος-18ος αι.), στα περισσότερα νησολόγια απεικονίζεται στα δυτικά της Κινάρου, αλλά σε μικρή απόσταση από αυτήν, μία νησίδα με το όνομα C(h)arus(s)a. Ας προστεθεί ότι η νησίδα αυτή απεικονίζεται για πρώτη φορά, χωρίς όμως να κατονομάζεται, στο νησολόγιο του Βενετού ναυτικού Bartolommeo dalli Sonetti (περ. 1485) και ότι μία νησίδα του Αιγαίου Serusa αναφέρεται στο έργο Ravennatis Anonymi Cosmographia, το οποίο χρονολογείται περίπου στο 700 μ.Χ.. Κατά πάσα πιθανότητα, η νησίδα αυτή τοποθετείται λανθασμένα στα δυτικά αντί στα ανατολικά της Κινάρου και, επομένως, ταυτίζεται με τον Γλάρο, αφού καμία άλλη νησίδα δεν υπάρχει πλησίον της Κινάρου.
Πάντως, τόσο η ακριβής θέση του Γλάρου όσο και η νεότερη ονομασία του (Laros) φαίνεται να σημειώνονται για πρώτη φορά, λίγο πριν από τα μέσα του 19ου αιώνα, σε βρετανικoύς υδρογραφικούς χάρτες. Η ονομασία Γλάρος σχετίζεται μάλλον με το σχήμα της νησίδας, καθώς αυτή μοιάζει από ψηλά με γλάρο που πετάει.
Κατά τα νεότερα χρόνια, γνωρίζουμε ότι οι αρχές της Αμοργού εκμίσθωναν την Κίναρο και τις κοντινές σε αυτήν νησίδες σε κατοίκους της Αιγιάλης για βόσκηση αιγοπροβάτων. Στον 20ό αιώνα, σύμφωνα με προφορική μαρτυρία της σημερινής κατοίκου της Κινάρου Ειρήνης Θηραίου-Κατσοτούρχη, η οικογένεια Θηραίου χρησιμοποιούσε ως βοσκότοπους επίσης τις κοντινές στην Κίναρο νησίδες.
Ας σημειωθεί, τέλος, ότι το 1933, με αφορμή την πραγματοποίηση υδρογραφικών ερευνών, το ιταλικό πολεμικό ναυτικό κατέλαβε πρόσκαιρα τον Γλάρο, καθώς και τις νησίδες Μαύρα, Κίναρο και Λιάδια, αλλά εντέλει απομακρύνθηκε μετά από διαμαρτυρίες της ελληνικής κυβέρνησης.
Πηγές-Βιβλιογραφία: Bartolommeo dalli Sonetti 1485, 65· Bordone 1547, f. 46r· Boschini 1658, 56-57· Piacenza 1688, 242-243· Dapper 1702, 484· HOA, Levitha· Pinder – Parthey 1860, 394-396· Santa Cruz 1918, 275· εφ. Le Châtillonnais & l’Auxois, 02.08.1933, 1· Ναυτιλιακαί οδηγίαι 1939, 231· Armao 1951, 168-170· Ναυτιλιακές οδηγίες 1987, 322· Σκανδαλίδης 1994, 45, 124· Γιαγκάκης 1997, 22· Λούπης 1999, 273-274· Γιαγκάκης 2021, 4.
Συντάκτης: Γ.Κ.